Veel grote concertzalen hebben een orgel, maar het wordt zelden bespeeld. Een van de werken die soms het stof uit de pijpen doet opwaaien is de Derde Symfonie van Saint-Saëns (1835-1921), bijgenaamd de 'orgelsymfonie'. Dit is in zoverre verwarrend dat er eigenlijk heel weinig orgel zit in het vierdelige werk uit 1886, dat is opgedeeld in twee hoofddelen. Er is meer sprake van een 'symfonie met orgel' en ook met piano twee- en vierhandig, want de honderd jaar geleden overleden componist hield niet van de harp, dus besloot hij om passages in het tweede deel van zijn symfonie te kleuren met betoverende 'pianoklokken' - zoals klanken... Lees meer in de recensie.